Jak policzyć cenę pierwszej płatnej usługi w fundacji lub stowarzyszeniu, żeby nie mieć problemu po roku?

Cenę pierwszej płatnej usługi zwykle wyprowadza się z własnego kosztu, a ceny innych służą do sprawdzenia wyniku. Dopóki koszt nie jest policzony, każda kwota jest zgadywaniem, także ta wysoka.

Decyzja zapadła, oferta jest gotowa, termin ustalony. I wtedy pada pytanie, na które nikt w zespole nie ma odpowiedzi: ile za to wziąć. Zwykle kończy się kwotą przyjętą na wyczucie albo przepisaną z oferty innej organizacji.

Obie drogi kończą się tak samo: ceną, której nikt nie policzył. Najczęściej po kilku edycjach okazuje się, że organizacja dokłada, a ponieważ nikt nie policzył kosztu na starcie, wniosek brzmi „sprzedaż u nas nie działa” zamiast „cena była za niska”.

Pomyłka mści się po roku, a w działalności odpłatnej inaczej niż w gospodarczej. Dlatego zanim ustalicie cennik, warto wiedzieć, jakiego rodzaju działalności (odpłatnej czy gospodarczej) dotyczy wycena. Jeżeli nie jest to dla Was oczywiste, zacznijcie od wpisu o tym, jak sprzedawać bez działalności gospodarczej. Co ta różnica zmienia w samej wycenie, wyjaśniamy w osobnej części tekstu.

Kalkulator, zeszyt z listą pozycji kosztowych i laptop z arkuszem na biurku

Od czego zacząć wycenę, jeśli nigdy tego nie robiliście?

Pierwszą cenę ustala się od kosztu. Dopiero znając koszt, wiadomo, czy jakakolwiek inna metoda ma sens.

Trudność polega na tym, że w organizacjach większość pozycji kosztowych jest niewidoczna, bo dotąd nikt za nie nie płacił albo nikt ich nie policzył. Ktoś przygotował materiały wieczorem, ktoś inny odpisywał na maile między jednym projektem a drugim, sala była, bo akurat jest.

Lista niżej jest ułożona pod cykl zajęć albo warsztat, bo od tego organizacje najczęściej zaczynają. Przy doradztwie, publikacji czy usłudze opiekuńczej pozycje będą inne, ale zasada ta sama: policzcie wszystko, co ta usługa zużywa, łącznie z tym, za co nikt nie wystawia faktury.

Co policzyć przy cyklu zajęć albo warsztacie: dziewięć pozycji

Przy każdej pozycji wpiszcie kwotę, choćby szacunkową. Puste pole zwykle znaczy, że ten koszt pokryje czyjś czas, za który nikt nie zapłaci.

  • czas osoby prowadzącej, w stawce, za jaką realnie da się ją zatrudnić,
  • czas przygotowania, zwykle od jednej trzeciej do połowy czasu prowadzenia,
  • koszt dojazdu, w tym czas dojazdu, jeżeli usługa odbywa się poza Waszą siedzibą,
  • rekrutacja i koordynacja: nabór, wstępna kwalifikacja uczestników, kontakt, przypomnienia,
  • materiały i sprzęt, łącznie z wydrukami,
  • drobne pozycje pomnożone przez liczbę spotkań: poczęstunek, ubezpieczenie, materiały zużywalne,
  • udział w kosztach stałych: sala, telefon, księgowość, w części przypadającej na tę usługę, a nie w całości,
  • obsługa administracyjna i rozliczenie: umowy, dokumenty sprzedaży,
  • rezerwa na mniejszą frekwencję niż zakładana.

Dwie pozycje z tej listy wypadają w kalkulacjach najczęściej i obie z tego samego powodu: nikt za nie nie wystawia faktury. Pierwsza to rekrutacja i koordynacja, czyli nabór, wstępna rozmowa z rodzicem albo klientem, umawianie terminów i przypominanie o nich. Druga to udział w kosztach stałych. Czynsz, telefon i księgowość organizacja płaci tak czy inaczej, więc łatwo uznać, że ta usługa ich nie generuje. Generuje ich część i tę część trzeba doliczyć, zwykle jako prosty ułamek odpowiadający temu, ile miejsca usługa zajmuje w działaniach organizacji.

Jak wygląda policzony cykl zajęć?

Poniższy przykład jest zbudowany na wzór kalkulacji, które przechodziliśmy z organizacjami w doradztwie. Liczby są umowne, struktura prawdziwa. Cykl liczy dziesięć spotkań po dwie godziny, grupa ma sześć osób.

PozycjaZajęcia u siebieZajęcia w terenie
Prowadzenie, 20 h po 130 zł2 600 zł3 120 zł (24 h, bo dochodzi dojazd i rozstawienie)
Rekrutacja i koordynacja, 10 h po 60 zł600 zł600 zł
Materiały i przejazdy grupy250 zł700 zł
Udział w kosztach stałych: sala, telefon, księgowość450 zł450 zł
Koszt całego cyklu3 900 zł4 870 zł
Cena od osoby przy pięciu opłaconych miejscach780 zł za cykl, czyli 78 zł za spotkanie974 zł za cykl, czyli około 97 zł za spotkanie

Dwie rzeczy w tej tabeli zaskakują organizacje najczęściej. Pierwsza: ten sam cykl prowadzony w terenie kosztuje o jedną czwartą więcej, a różnica nie bierze się z przejazdów, tylko z czasu. Dwugodzinne zajęcia poza siedzibą zajmują prowadzącemu bliżej trzech godzin, a przy dziesięciu spotkaniach robi się z tego kilkaset złotych.

Druga: koszt cyklu dzielimy przez pięć, choć grupa liczy sześć osób. To założenie, nie reguła, i trzeba je oprzeć na własnym doświadczeniu: ile razy u Was grupa była pełna, ile razy ktoś odpadł po dwóch spotkaniach. Jeżeli takiego doświadczenia jeszcze nie macie, policzcie cenę na pełną grupę i potraktujcie pierwszą edycję jako pomiar.

Ustalenie ceny z uwzględnieniem mniejszej grupy działa inaczej w każdej z form. W gospodarczej to zwykła przezorność: gdy grupa się dopełni, zostaje nadwyżka, a tam nadwyżka jest dozwolona. W odpłatnej ta sama nadwyżka jest problemem, bo przychody z danego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów. Dlatego w odpłatnej lepiej liczyć cenę na realną średnią frekwencję, niż dokładać zapas.

Jest też pozycja, której w takiej tabeli nie ma, a która przesądza o tym, czy usługa się utrzyma: czas, za który nikt nie płaci. W jednej z organizacji, z którą pracowaliśmy, miesięczny rachunek godzin pokazał, że na samą usługę szło około stu godzin, a na umawianie spotkań, promocję oferty i administrację prawie drugie tyle. To nie był koszt pojedynczych zajęć i nie wchodził do ich ceny, ale z czegoś musiał być pokryty, więc trzeba było wiedzieć, z czego.

Trzy metody wyceny i kiedy która ma sens?

Metody są trzy i nie są równorzędne. Obowiązkowa jest pierwsza, czyli policzenie kosztu. Dwie pozostałe mają sens dopiero wtedy, gdy koszt jest już znany.

Ash Maurya w „Metodzie Running Lean” pisze, że wyznaczenie właściwego poziomu ceny ma w sobie więcej ze sztuki niż z nauki. W organizacji pozarządowej to zdanie trzeba zawęzić. Policzenie kosztu jest arytmetyką i nie ma w nim nic z wyczucia: albo wszystkie pozycje są w arkuszu, albo nie. Granice w działalności odpłatnej są przepisem i też nie podlegają wyczuciu. Sztuka zaczyna się dopiero w przedziale między policzonym kosztem a tym, co odbiorca jest gotów zapłacić, a ten przedział bywa węższy, niż się wydaje. Zdanie o sztuce bywa więc używane jako usprawiedliwienie dla tego, że nikt nic nie policzył.

MetodaNa czym polega?Czego nie uwzględnia?
Koszt plus marżacena to suma policzonych kosztów powiększona o zakładany zysktego, ile odbiorca jest gotów zapłacić; przy usłudze o dużej wartości zaniża cenę
Od wartości dla odbiorcycena wynika z tego, co odbiorca dzięki usłudze zyskuje albo czego unikarealnego kosztu; bez jego policzenia można zejść poniżej, nie wiedząc o tym
Na podstawie cen konkurencji i ofert alternatywnychcena wyznaczona przez porównanie z tym, co odbiorca może kupić zamiast Waszej usługitego, co siedzi w cudzej cenie, i tego, czym tamta oferta różni się od Waszej

Pierwsza metoda wygląda inaczej w działalności odpłatnej niż w gospodarczej i wracamy do tego niżej, w osobnej części o formach.

Porównanie z ceną firmy bywa mylące, bo w jej cenie siedzą rzeczy, których w Waszej nie ma, i odwrotnie. Firma dolicza marżę i koszt pozyskania klienta. Organizacja częściej korzysta z własnej sali albo z czasu osób, które i tak są na miejscu, za to rzadziej ma kogoś, kto zajmuje się wyłącznie sprzedażą. Dwie ceny tej samej wysokości mogą więc pokrywać zupełnie co innego, a widać to dopiero wtedy, gdy obok ceny postawicie zakres usługi.

Ceny innych nie ustalają Waszej, ale pokazują, czy policzona cena ma szansę się obronić. Jeżeli wychodzi Wam kwota wyraźnie wyższa od tego, co w Waszej okolicy płaci się za podobną usługę, to sygnał, żeby wrócić do kalkulacji i do samej usługi, a nie żeby zejść poniżej kosztu.

Przyczyny są zwykle trzy: za mała grupa, zbyt wysokie wynagrodzenie osoby prowadzącej jak na tę usługę i tych odbiorców, albo doliczony udział w kosztach stałych, którego ta usługa nie udźwignie. Każda ma inne rozwiązanie: większa grupa, inna osoba prowadząca, krótszy format, inny odbiorca albo rezygnacja z tej usługi na rzecz innej. Żadnym z rozwiązań nie jest sprzedaż poniżej kosztu, bo ona nie zmienia rachunku, tylko przenosi różnicę na czyjś nieopłacony czas.

Dlatego kolejność jest taka: koszt wyznacza dolną granicę, wartość dla odbiorcy wyznacza górną, a rynek jest sprawdzianem, czy te dwie granice w ogóle się ze sobą spotykają. Jeżeli się nie spotykają, to jest informacja o usłudze, nie o cenie.

Wycena jest dalszym etapem decyzji o sprzedaży, nie pierwszym. Jeśli nie macie jeszcze rozstrzygniętego, czy w ogóle chcecie wchodzić w płatną ofertę, zacznijcie od wpisu o tym, kiedy sprzedaż w organizacji ma sens, a kiedy jeszcze nie.

Skąd wiedzieć, czy wyliczona cena jest sensowna?

Nie ma jednej tabeli stawek, z której dałoby się odczytać cenę Waszej usługi, i nie warto takiej szukać. Warsztat dla rodziców w mieście wojewódzkim i ten sam warsztat w gminie wiejskiej to pod względem ceny dwie różne usługi, mimo identycznej nazwy. Rynek sprawdza się lokalnie i w swojej branży, bo tylko na tym poziomie porównanie cokolwiek znaczy.

Gdzie szukać punktów odniesienia:

  • ogłoszenia innych organizacji i firm prowadzących podobne zajęcia w Waszej okolicy,
  • zapytania ofertowe i postępowania samorządu na ten rodzaj usługi,
  • stawki przyjmowane w konkursach grantowych na takie działania,
  • cenniki podmiotów, które sprzedają to samo instytucjom.

Przy każdym porównaniu sprawdźcie trzy rzeczy, bo bez nich liczby nie są porównywalne: ile osób jest w grupie, co wchodzi w cenę i kto pokrywa koszty, których w cenie nie widać. Cena bez tych trzech informacji nie jest punktem odniesienia, tylko liczbą.

Ash Maurya formułuje to jeszcze inaczej: właściwa cena to zwykle ta, którą klient akceptuje, choć z pewnym oporem. W organizacji ta zasada działa tylko w jedną stronę. Brak jakiegokolwiek oporu rzeczywiście jest sygnałem, że cena jest poniżej tego, co odbiorcy są gotowi zapłacić. Ale podnoszenie ceny aż do granicy oporu jest dostępne wyłącznie w działalności gospodarczej. W odpłatnej wcześniej zatrzyma Was granica kosztowa, o której piszemy niżej: nawet jeżeli odbiorcy zapłaciliby więcej, przychody z tego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów.

Jeden punkt odniesienia można podać już teraz, bo jest publiczny. Organizacje realizujące usługi opiekuńcze na zlecenie samorządu dostają za godzinę stawkę ustaloną przez miasto; w Bydgoszczy było to 41 zł. Fundacja Pro Omnis, która opowiadała o tym na naszym webinarze, przyjęła tę samą kwotę jako cenę dla klientów komercyjnych, uzasadniając to wprost: opiekunka ma dostać trochę powyżej najniższej krajowej i mieć opłacony ZUS od przepracowanych godzin. To jest dobry przykład kotwicy, czyli ceny wyprowadzonej z kosztu pracy, a nie z przeczucia.

Co zmienia forma działalności w wycenie?

Te same policzone koszty dają inną dopuszczalną cenę w działalności odpłatnej i inną w gospodarczej.

Jedno pojęcie trzeba wyjaśnić, zanim przejdziemy dalej, bo wraca w całym tekście. Przepisy o działalności odpłatnej mówią o działalności danego rodzaju, a nie o pojedynczej usłudze. Rodzaj to zakres wpisany w statucie i oznaczony kodem PKD: wszystkie Wasze warsztaty edukacyjne będą zwykle jednym rodzajem, a usługi opiekuńcze drugim. Limit liczy się osobno dla każdego z nich, więc nadwyżka na warsztatach nie zrównoważy straty na opiece. Z drugiej strony pojedyncze zajęcia mogą kosztować więcej, niż wynosi ich własny koszt, o ile cały ten rodzaj działalności mieści się w limicie.

Co w wycenie?Działalność odpłatnaDziałalność gospodarcza
Górna granica cenyprzychody z danego rodzaju działalności nie wyższe niż jego kosztybrak granicy ustawowej; decydują rynek i wartość dla odbiorcy
Wycena od wartości dla odbiorcyograniczona limitem kosztowym, więc rzadko wykonalnadostępna bez ograniczeń
Marża i nadwyżkanadwyżka oznacza, że działalność staje się gospodarcządozwolone; zysk idzie na cele statutowe
Wolontariusze przy tej usłudzedopuszczalni; realnie obniżają koszt, a przez to i dopuszczalną cenęco do zasady niedopuszczalni przy pracy sprzedawanej komercyjnie; koszt liczycie z wynagrodzeniem
Powtarzalna stratamieści się w naturze tej formy, zwłaszcza na początkusygnał, że model nie działa

Z tabeli wynika praktyczny wniosek o tym, w którą stronę można się pomylić. W działalności gospodarczej groźniejsza jest cena za niska, bo organizacja dokłada do własnej usługi z innych pieniędzy. W odpłatnej groźniejsza jest cena za wysoka, bo nadwyżka oznacza, że ta działalność przestała być odpłatna.

Warto wiedzieć, co to znaczy w praktyce, bo samo zdanie o zmianie formy niewiele mówi. Organizacja ma wtedy złożyć wniosek o wpis do rejestru przedsiębiorców w KRS, przejść na pełną księgowość, jeżeli prowadziła uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów, i funkcjonować jako przedsiębiorca wobec klientów i urzędów. To nie jest kara, tylko inny zestaw obowiązków. Lepiej jednak wejść w niego decyzją niż przez przypadek, bo obowiązki zaczynają się z chwilą przekroczenia granicy, a nie z chwilą zauważenia tego.

Z tego samego powodu marżę dolicza się tylko w jednej z form. W działalności gospodarczej do policzonych kosztów dodajecie zysk, bo z czegoś trzeba odtwarzać sprzęt, pokrywać gorsze miesiące i rozwijać ofertę. W odpłatnej marży nie doliczacie, a narzut dodany z góry na wszelki wypadek jest najkrótszą drogą do nadwyżki.

Najczęściej mylona jest ostatnia pozycja z tabeli. W działalności odpłatnej opłata ma pokrywać koszty, więc niewielka strata mieści się w naturze tej formy, zwłaszcza na starcie, gdy grupa jest mniejsza, a przygotowanie zajmuje więcej czasu niż przy piątej edycji.

Niepokojąca jest dopiero strata, która po roku wygląda tak samo. Znaczy to, że ani przychód nie urósł, ani koszt nie spadł, a różnicę nadal pokrywa inne źródło finansowania albo czyjś nieopłacony czas.

W działalności gospodarczej próg jest niższy, bo tam powtarzalna strata oznacza po prostu, że model nie działa, a obowiązki przedsiębiorcy zostają niezależnie od wyniku.

Druga pułapka dotyczy wolontariatu. W działalności odpłatnej wolontariusz może przy usłudze pracować i realnie obniża jej koszt, a skoro cena jest ograniczona kosztami, obniża też dopuszczalną cenę. W działalności gospodarczej wolontariusz co do zasady nie może wykonywać pracy, którą organizacja sprzedaje komercyjnie, więc kalkulacja oparta na jego czasie nie jest tam w ogóle dostępna.

Dlaczego cena poniżej kosztu szkodzi organizacji, a nie pomaga odbiorcom?

Cena poniżej kosztu nie jest gestem wobec odbiorców, tylko cichym finansowaniem sprzedaży z innych źródeł. Po roku często kończy się wycofaniem oferty.

Mechanizm jest zawsze ten sam i ma trzy kroki. Organizacja obniża cenę, bo „to przecież dla ludzi, których nie stać”. Dokłada do każdej edycji, ale nie widzi tego w rozliczeniu, bo różnicę pokrywa czas nieopłaconych osób albo pieniądze z innego źródła. Po roku uznaje, że płatna oferta się nie sprawdziła, i wraca do punktu wyjścia.

Jeżeli chcecie, żeby część odbiorców płaciła mniej, to jest decyzja o dopłacaniu do tych konkretnych osób z konkretnego źródła, a nie o obniżeniu ceny dla wszystkich. Te dwie rzeczy wyglądają podobnie i mają zupełnie inne skutki po roku.

Jakie dwa limity ograniczają cenę w działalności odpłatnej?

W odpłatnej działalności pożytku publicznego cena ma dwa niezależne ograniczenia i oba trzeba sprawdzić.

Pierwszy limit: pobierane wynagrodzenie nie może być, w odniesieniu do działalności danego rodzaju, wyższe od tego, jakie wynika z kosztów tej działalności (art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Rodzaj działalności wyjaśniliśmy wyżej; tu wystarczy pamiętać, że liczy się osobno dla każdego z nich. Ustalenie ceny, która powtarzalnie daje przychód wyższy od kosztów danego rodzaju działalności, samo w sobie prowadzi do zmiany formy, nawet jeżeli nikt takiej zmiany nie planował.

Drugi limit to wynagrodzenie osoby pracującej przy tej działalności. Wynosi trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, czyli obecnie około 26,8 tys. zł miesięcznie na osobę, i liczy się jako średnia miesięczna za ostatni rok obrotowy, a nie od pojedynczej wypłaty (art. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Obejmuje każdą formę współpracy: umowę o pracę, zlecenie, dzieło i fakturę od osoby samozatrudnionej.

Te dwa ograniczenia nie pokrywają się. Przy drogim specjaliście i małej grupie można zmieścić się w kosztach i jednocześnie wyjść ponad limit wynagrodzenia jednej osoby.

Jak to wygląda w praktyce?

Przykład poniżej pokazuje, co się dzieje, gdy koszt nie został policzony przed ustaleniem ceny.

Organizacja ustaliła taką cenę, bo tyle widziała u innych i bo wydawało się, że więcej nikt nie zapłaci. Przy ośmiu uczestnikach dało to 320 zł przychodu. Trener wziął 400 zł za trzygodzinne zajęcia, materiały kosztowały 60 zł, a koordynatorka poświęciła na nabór, kontakt z uczestnikami i rozliczenie około sześciu godzin, których nikt nie policzył i za które nie wzięła nic.

Na papierze wyszła niewielka strata. W rzeczywistości do tej usługi dołożyły dwie strony: organizacja pieniędzmi, a koordynatorka czasem, którego nie było widać w żadnym zestawieniu. Po trzech edycjach warsztaty wygaszono, uzasadniając to brakiem zainteresowania, chociaż frekwencja za każdym razem była pełna. Nie zabrakło chętnych, zabrakło dobrze wyznaczonej ceny.

Policzenie kosztu jednej usługi zajmuje wieczór i nie wymaga niczego poza arkuszem. Dłużej trwa decyzja, która przychodzi po nim, bo policzona cena bywa wyższa od tej, którą mieliście w głowie, i trzeba rozstrzygnąć, czy podnosicie cenę, zmieniacie sposób prowadzenia usługi, czy odkładacie ją na rzecz innej.

Najważniejsze wnioski

  • Koszt wyznacza dolną granicę ceny, wartość dla odbiorcy górną, a ceny innych są sprawdzianem, czy te dwie granice się spotykają; jeżeli się nie spotykają, to informacja o usłudze, nie o cenie.
  • Źle policzona cena kosztuje inaczej w każdej z form: w gospodarczej za niska oznacza dokładanie do usługi, w odpłatnej za wysoka oznacza wyjście poza granice tej formy i obowiązek wpisu do rejestru przedsiębiorców.
  • Najczęściej pomijaną pozycją kosztową jest czas ludzi.
  • Marżę dolicza się w działalności gospodarczej. W odpłatnej narzut dodany na wszelki wypadek prowadzi do nadwyżki, a ta wyprowadza organizację poza tę formę.
  • Liczenie ceny na mniejszą grupę niż pełna daje zapas, gdy grupa się jednak dopełni. W gospodarczej ten zapas zostaje jako nadwyżka i jest dozwolony. W odpłatnej nadwyżka wyprowadza organizację poza tę formę, więc tam cenę opiera się na realnej średniej frekwencji.
  • W odpłatnej działalności pożytku publicznego przychody z danego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów; limit liczy się osobno dla każdego rodzaju.
  • Drugi, niezależny limit to wynagrodzenie jednej osoby przy tej działalności: 26 804,94 zł miesięcznie.

FAQ

Ile powinna kosztować usługa w fundacji?

Usługa w fundacji powinna kosztować co najmniej tyle, ile wynosi pełny koszt jej przygotowania i przeprowadzenia, łącznie z czasem osób, koordynacją i obsługą administracyjną. W odpłatnej działalności pożytku publicznego górną granicę wyznaczają koszty: przychody z danego rodzaju działalności nie mogą ich przekroczyć.

Czy organizacja może brać tyle, co firma?

Organizacja może ustalić cenę na poziomie komercyjnym, jeżeli prowadzi sprzedaż w ramach działalności gospodarczej. W odpłatnej działalności pożytku publicznego przychody z danego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów, więc cena może dorównać rynkowej tylko wtedy, gdy koszty organizacji są odpowiednio wysokie.

Czy w działalności odpłatnej można zarobić na usłudze?

W odpłatnej działalności pożytku publicznego przychody z danego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów, więc nie da się w niej zarobić w potocznym znaczeniu. Nadwyżka oznacza, że działalność przestaje być odpłatna i staje się gospodarczą.

Jak policzyć koszt warsztatu?

Koszt warsztatu liczy się, sumując czas osoby prowadzącej i czas przygotowania, dojazd, koordynację i nabór, materiały, udział w kosztach stałych oraz obsługę administracyjną. Czas ludzi wycenia się według stawki, za jaką realnie dałoby się te osoby zatrudnić.

Czy do ceny w działalności odpłatnej można doliczyć marżę?

W działalności odpłatnej pożytku publicznego marży się nie dolicza, bo przychody z danego rodzaju działalności nie mogą przekroczyć jego kosztów. Narzut dodany z góry prowadzi do nadwyżki, a ta oznacza, że działalność staje się gospodarczą. Marża jest natomiast normalnym elementem ceny w działalności gospodarczej.

Na ile osób liczyć cenę, jeżeli grupa nie zawsze się zapełnia?

Jeżeli macie już dane o frekwencji, cenę liczy się na realną średnią liczbę opłaconych miejsc, a nie na komplet. Jeżeli danych jeszcze nie ma, bezpieczniej policzyć cenę na pełną grupę i potraktować pierwszą edycję jako pomiar. W działalności odpłatnej liczenie na wyraźnie mniejszą grupę niż realna jest ryzykowne, bo przy pełnych zapisach daje nadwyżkę.

Ile wynosi limit wynagrodzenia przy działalności odpłatnej w 2026 roku?

Limit wynagrodzenia jednej osoby przy odpłatnej działalności pożytku publicznego wynosi w 2026 roku 26 804,94 zł miesięcznie i jest trzykrotnością przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw za 2025 rok. Limit liczy się dla pojedynczej osoby i obejmuje umowę o pracę, zlecenie, dzieło oraz fakturę od samozatrudnionego.

Czy cena może być niższa dla części odbiorców?

Cena może być zróżnicowana dla różnych grup odbiorców, jeżeli kryterium jest jasne i opisane, na przykład w regulaminie albo uchwale. Różnicę dla osób płacących mniej trzeba jednak z czegoś pokryć, a źródło tego finansowania warto wskazać przed uruchomieniem oferty.

Co zrobić, gdy odbiorcy mówią, że drogo?

Zanim organizacja obniży cenę, warto sprawdzić, czy zastrzeżenie dotyczy kwoty, czy tego, co za nią jest; często problemem jest nieopisana zawartość usługi, a nie sama cena. Jeżeli kwota rzeczywiście jest barierą dla części odbiorców, skuteczniejsze bywa dopłacanie do tej grupy niż obniżenie ceny dla wszystkich.

Podsumowanie

Pytanie o wysokość ceny wygląda na pytanie o kwotę, a jest pytaniem o koszt. Dopóki nie wiecie, ile kosztuje Was jedna edycja razem z czasem ludzi, każda cena jest przypadkowa, a ta wzięta od innych najbardziej, bo w cudzej cenie siedzą cudze koszty i cudzy zakres usługi.

Jeżeli macie przed sobą pierwszą wycenę, zacznijcie od dziewięciu pozycji z listy powyżej i policzcie koszt jednej edycji. Dopiero wtedy warto rozmawiać o tym, czy cena jest za wysoka. A jeżeli po policzeniu wyjdzie Wam więcej niż u komercyjnej konkurencji, to nie jest sygnał, żeby obniżyć cenę. To sygnał, żeby sprawdzić, czy sprzedajecie to samo.

Na koniec rzecz, która porządkuje wszystkie powyższe: forma działalności zmienia nie tylko granice ceny, ale i to, czym jest pomyłka. W gospodarczej groźna jest cena za niska, bo organizacja dokłada do własnej usługi. W odpłatnej groźniejsza jest cena za wysoka, bo nadwyżka przenosi tę działalność do gospodarczej razem z całym pakietem obowiązków. Policzcie koszt raz, a potem sprawdźcie, w którą stronę w Waszej formie można się pomylić.

Ten artykuł ma charakter informacyjny i nie jest poradą prawną ani podatkową. Opisuje zasady ogólne, a o dopuszczalnej cenie przesądza struktura kosztów konkretnej organizacji i rodzaj prowadzonej przez nią działalności. Przed ustaleniem cennika wyliczenie warto potwierdzić z księgowością.

Stan prawny na: październik 2026 r.

Waldemar Żbik
Waldemar Żbik

Działa w sektorze non profit od kilkunastu lat. Szczególnie interesują go aspekty prawne oraz łączenie aktywności społecznej z przedsiębiorczością.

Artykuły: 46
Przejdź do treści