Dlaczego więcej źródeł finansowania często pogarsza sytuację NGO?
Dywersyfikacja finansowania NGO to strategia polegająca na korzystaniu z więcej niż jednego źródła przychodów, tak by organizacja nie zależała wyłącznie od jednego kanału finansowania. Dobrze zaplanowana dywersyfikacja wzmacnia odporność organizacji. Fałszywa dywersyfikacja – czyli dokładanie kolejnych źródeł bez decyzji o ich roli – pogarsza sytuację zamiast ją poprawiać.
W skrócie
- Więcej źródeł finansowania ≠ większe bezpieczeństwo NGO.
- Źródło finansowania (skąd przychodzą pieniądze) ≠ model finansowania (jak organizacja utrzymuje działalność).
- Fałszywa dywersyfikacja: wiele źródeł, żadne nie działa stabilnie, żadne nie ma właściciela.
- Każde nowe źródło ma ukryty koszt operacyjny: czas, kompetencje, dokumentacja, komunikacja.
- Mały zespół nie udźwignie wielu modeli rozwijanych jednocześnie z tą samą intensywnością.
- Rezygnacja ze źródła finansowania może być dojrzałą decyzją zarządczą, nie porażką.
Więcej źródeł finansowania nie zawsze oznacza większe bezpieczeństwo. Jeśli organizacja nie ma modelu, który porządkuje rolę poszczególnych źródeł, każde kolejne źródło może dokładać pracy, formalności i napięcia zamiast stabilności.
W NGO łatwo przyjąć pozornie logiczne założenie: skoro jedno źródło pieniędzy nie wystarcza, trzeba uruchomić następne. Jeśli dotacje są niepewne, warto spróbować zbiórek. Jeśli zbiórki nie działają od razu, można dopisać działalność odpłatną. Do tego dochodzą granty prywatne, sponsoring, darowizny, odpis 1,5% podatku dla OPP i portale typu zrzutka.pl.
Na poziomie listy wygląda to rozsądnie. Problem zaczyna się wtedy, gdy każde nowe źródło wymaga innej pracy, innych kompetencji, innych narzędzi, innej komunikacji i innego sposobu rozliczenia.
Ten artykuł nie jest krytyką dywersyfikacji finansowania. Dobrze zaplanowana dywersyfikacja może wzmacniać NGO. Problemem jest fałszywa dywersyfikacja: dokładanie kolejnych źródeł bez decyzji, które z nich utrzymuje rdzeń organizacji, które finansuje rozwój, które buduje relacje, a które tylko rozprasza zespół.
Sama liczba źródeł nie daje stabilności finansowej NGO. Stabilność pojawia się dopiero wtedy, gdy organizacja wie, po co korzysta z danego źródła i ma zasoby, żeby je konsekwentnie obsłużyć.
Jedna skrajność jest dobrze znana: organizacja koncentruje się prawie wyłącznie na dotacjach – bo są widoczne, opisane w konkursach i mają konkretne terminy. Łatwiej zobaczyć nabór wniosków niż zbudować system regularnych darowizn, usług czy partnerstw.
Druga skrajność jest równie ryzykowna. Szczególnie młode organizacje wychodzą z założenia, że im więcej możliwości uruchomią, tym lepiej: składają wnioski, rejestrują zbiórki, zakładają konto na portalu zbiórkowym, dopisują działalność odpłatną i rejestrują działalność gospodarczą. W praktyce szybko okazuje się, że nie mogą skupić się na żadnym źródle wystarczająco długo, żeby zaczęło działać stabilnie.
Organizacja nie dokłada wtedy tylko nowych możliwości. Dokłada nowe procesy, obowiązki, komunikację, księgowość, formalności i ryzyko.
Dane o sektorze dobrze pokazują, dlaczego to ważne. Według raportu Stowarzyszenia Klon/Jawor tylko 35% organizacji ma rezerwę finansową, mimo że 10% dysponuje budżetami przekraczającymi 1 mln zł. 38% organizacji ma stały zespół pracowniczy, a przeciętna liczba pracowników wśród nich to 4 osoby. 34% organizacji opiera się wyłącznie na pracy społecznej. Źródło: Klon/Jawor, s. 10 i 12.
To oznacza, że większy budżet albo większa liczba źródeł nie musi automatycznie dawać większego bezpieczeństwa. Przy małym zespole każde kolejne źródło może oznaczać przeciążenie tych samych osób.
2. Źródło finansowania to nie model finansowania
Organizacja może mieć kilka źródeł finansowania i nadal nie mieć modelu finansowania – jeśli nie wie, które źródło utrzymuje podstawowe działania, które finansuje rozwój, a które tylko uzupełnia budżet.
Źródło finansowania odpowiada na pytanie: skąd mogą przyjść pieniądze? Model finansowania NGO odpowiada na inne pytanie: w jaki sposób organizacja chce utrzymać swoją działalność w czasie?
To rozróżnienie jest kluczowe. Dotacja jest źródłem finansowania. Model dotacyjny to już cały sposób działania organizacji wokół konkursów, wniosków, diagnoz, budżetów, dokumentacji, realizacji i rozliczeń. Zbiórka jest źródłem finansowania. Model oparty na darowiznach wymaga regularnej komunikacji, relacji, zaufania i pracy z darczyńcami – sama możliwość przyjmowania wpłat tego nie zastępuje.
Podobnie działalność odpłatna nie zaczyna działać dlatego, że pojawi się zapis w statucie. Potrzebna jest oferta, kalkulacja kosztów, odbiorcy i proces obsługi. Działalność gospodarcza wymaga jeszcze więcej: sprzedaży, jakości, zarządzania kosztami i ryzykiem rynkowym.
Źródło finansowania to miejsce, z którego przychodzą pieniądze. Model finansowania to sposób, w jaki organizacja łączy źródła pieniędzy, koszty, zespół i działania w spójną całość.
Warto też pamiętać, dlaczego nawet organizacje z dotacjami mają problemy finansowe – sama dotacja finansuje projekt, ale nie utrzymuje organizacji między projektami.
Według GUS w strukturze przychodów NGO w 2023 r. przychody publiczne stanowiły 43,4% ogółu przychodów sektora, przychody rynkowe – 32,8%, działalność gospodarcza – 12,4%, działalność odpłatna statutowa – 17,7%, darowizny i granty niepubliczne – 15,5%, składki członkowskie – 4,9%.
Uwaga: poszczególne kategorie nie sumują się do 100%, ponieważ nie są wzajemnie wykluczające się – organizacja może jednocześnie prowadzić działalność odpłatną i otrzymywać dotacje. Źródło: GUS, Organizacje pozarządowe 2019–2023, s. 12.
Sektor korzysta więc z różnych typów przychodów – nie oznacza to jednak, że każda organizacja powinna rozwijać wszystkie naraz. Różne źródła mają różne wymagania, ryzyka i koszty obsługi.
Webinar: jak uporządkować źródła finansowania NGO
Jeśli organizacja nie wie, które źródła rozwijać, a z których zrezygnować, powinna zacząć od diagnozy modelu finansowania – nie od szukania kolejnej listy konkursów lub pomysłów na zbiórkę.
Webinar: „Źródła finansowania NGO – od chaosu do decyzji”
📅 23 lipca 2025, godz. 18:00
Podczas webinaru pokazujemy, dlaczego dywersyfikacja finansowania NGO to nie zawsze lepiej i jak odróżnić dobre uzupełnienie modelu od źródła, które tylko dokłada pracy. Chodzi o decyzję: które źródła finansowania pasują do misji, zespołu, kosztów i etapu rozwoju organizacji.
To szczególnie przydatne, jeśli:
- organizacja działa od projektu do projektu,
- próbowała już kilku źródeł, ale żadne nie działa stabilnie,
- zespół jest przeciążony wnioskami, zbiórkami i pomysłami na usługi,
- pojawia się presja, żeby spróbować wszystkiego,
- chcesz świadomie zrezygnować z części źródeł i skupić się na tych, które mają sens.
👉 Zapisz się na webinar i sprawdź, które źródła finansowania warto rozwijać w Twojej organizacji, a które mogą tylko zwiększać chaos.
3. Czym jest fałszywa dywersyfikacja finansowania NGO?
Fałszywa dywersyfikacja to sytuacja, w której organizacja ma wiele potencjalnych źródeł pieniędzy, ale żadne nie działa stabilnie i żadne nie ma jasnej funkcji w całym modelu działania.
Prawdziwa dywersyfikacja polega na tym, że organizacja wie, po co korzysta z danego źródła: dotacje mogą finansować projekty rozwojowe, działalność odpłatna – powtarzalne usługi, darowizny – budować relacje i niezależność. Każde źródło ma wtedy swoją rolę.
Fałszywa dywersyfikacja wygląda inaczej. Organizacja ma wpisaną działalność odpłatną, ale nie ma oferty. Ma konto na portalu zbiórkowym, ale nie ma regularnej komunikacji z darczyńcami. Ma działalność gospodarczą, ale nie ma sprzedaży. Składa wnioski, ale bez analizy, które konkursy pasują do misji i zasobów. W efekcie dużo aktywności, mało przewidywalnego finansowania.
Najprostszy test: czy każde źródło ma swoją funkcję, właściciela i kryterium oceny? Jeśli nie, organizacja prawdopodobnie nie dywersyfikuje finansowania – tylko rozprasza zespół.
4. Co naprawdę dokładamy, gdy dokładamy nowe źródło finansowania?
Każde źródło finansowania ma ukryty koszt operacyjny. To koszt czasu, kompetencji, dokumentacji, komunikacji, księgowości i odpowiedzialności za utrzymanie procesu
Źródło finansowania | Co organizacja chce zyskać? | Co naprawdę dokłada? | Kiedy pomaga? | Kiedy pogarsza sytuację? |
dotacja publiczna | środki na projekt | wniosek, diagnozę, budżet, harmonogram, dokumentację, sprawozdanie, księgowość projektową | gdy projekt pasuje do misji i organizacja ma zaplecze | gdy pisze wnioski tylko dlatego, że jest konkurs |
grant prywatny lub korporacyjny | środki na konkretny temat | dopasowanie do priorytetów grantodawcy, raportowanie, relację z finansującym | gdy grant wzmacnia kierunek, który organizacja i tak chce rozwijać | gdy organizacja dostosowuje działania do oczekiwań kolejnych grantodawców |
zbiórka publiczna lub internetowa | szybkie wsparcie od ludzi | komunikację, historię, zaufanie, aktualizacje, podziękowania, rozliczenie | gdy organizacja ma społeczność i systematyczną komunikację | gdy zbiórka jest uruchomiona bez relacji i planu |
darowizny indywidualne | regularne lub okazjonalne wpłaty | budowanie relacji, bazę kontaktów, komunikację, transparentność | gdy organizacja potrafi pokazać sens działań | gdy darowizny są traktowane jak jednorazowa akcja |
działalność odpłatna | przychody z usług zgodnych z misją | ofertę, kalkulację kosztów, organizację usługi, kontrolę zgodności | gdy organizacja ma realną usługę i odbiorców | gdy działalność jest tylko wpisana do statutu |
działalność gospodarcza | przychody rynkowe | sprzedaż, jakość, ryzyko rynkowe, obsługę klienta | gdy organizacja ma produkt, rynek i kompetencje | gdy jest uruchamiana bez modelu sprzedaży |
sponsoring lub współpraca z biznesem | wsparcie finansowe lub rzeczowe | relacje, ofertę partnerską, komunikację korzyści, obsługę partnera | gdy organizacja wie, co może zaproponować | gdy ogranicza się do wysyłania przypadkowych próśb |
Ta tabela nie ma zniechęcać do nowych źródeł. Ma pokazać, że decyzja o finansowaniu jest także decyzją o pracy organizacji. Jeśli nie dopiszemy kosztu obsługi, łatwo przecenić korzyści i nie zauważyć przeciążenia.
5. Dwa mechanizmy, które wzmacniają fałszywą dywersyfikację
Młode organizacje i efekt social mediów to dwa najczęstsze źródła fałszywej dywersyfikacji. Oba skłaniają do uruchamiania kolejnych źródeł bez oceny, czy organizacja jest do tego gotowa.
Młode organizacje
Na początku działania organizacja często widzi przede wszystkim szanse. Rzadziej widzi koszt pracy, który trzeba ponosić przez wiele miesięcy, żeby dane źródło zaczęło działać.
Zespół otwiera kilka ścieżek jednocześnie. Powstają wnioski, konto na portalu zbiórkowym, pomysł na odpłatne działania, zapisy w statucie. Zespół ma poczucie, że działa aktywnie. Problem w tym, że aktywność nie zawsze oznacza skuteczność.
Wiele źródeł finansowania nie przynosi efektu od razu. Zbieranie darowizn wymaga czasu i zaufania. Działalność odpłatna – testowania oferty. Nawet dotacje wymagają nie tylko złożenia wniosku, ale też zdolności do realizacji i rozliczenia projektu.
Dla młodej organizacji często lepszy jest wybór jednego głównego i jednego pomocniczego źródła niż formalne otwieranie wszystkich możliwości.
Przykład: fundacja działająca na rzecz seniorów zaczęła od zbiórek charytatywnych i koncertów. Szybko okazało się, że nikt w zespole nie ma kompetencji ani chęci do systematycznego pozyskiwania darowizn od firm. Zamiast budować tę kompetencję na siłę, podjęli inną decyzję: uruchomić działalność gastronomiczną jako przedsiębiorstwo społeczne, które daje przewidywalne miesięczne przychody i jednocześnie realizuje misję – catering dla podopiecznych MOPS. Kiedy przyszedł COVID, fundacja miała zdywersyfikowany model i przetrwała. Wniosek: decyzja o źródle finansowania to też decyzja o tym, jakich kompetencji w zespole potrzebujesz. Jeśli ich nie masz – lepiej wybrać inne źródło. Pełne studium tego przypadku opisujemy w artykule Finansowanie NGO w praktyce – czego uczy przykład Fundacji Pro Omnis.
Efekt social mediów
Sukces innej organizacji może być inspiracją, ale nie powinien być instrukcją do skopiowania. W social mediach najczęściej widać rezultat, a nie zaplecze, które ten rezultat umożliwiło.
Organizacje widzą komunikaty: pozyskaliśmy grant, zebraliśmy potrzebną kwotę, uruchomiliśmy usługę. Dużo rzadziej widać, ile czasu zajęła diagnoza, ile razy poprawiano budżet, jak długo budowano społeczność.
Dlatego warto zmienić pytanie. Zamiast: co działa u innych? – lepiej: jaki nakład pracy stoi za tym źródłem i czy my jesteśmy w stanie go ponieść?
6. Mały zespół nie udźwignie wielu modeli naraz
Najważniejszym ograniczeniem nie jest liczba dostępnych źródeł pieniędzy, tylko zdolność operacyjna organizacji: czas, ludzie, kompetencje i system pracy.
Model dotacyjny, usługowy i oparty na darowiznach rozwijają organizację w różnych kierunkach. Dotacje uczą pracy projektowej, terminów, budżetów i rozliczeń. Zbieranie darowizn wymusza komunikację, relacje i transparentność. Usługi wymagają oferty, jakości i obsługi odbiorcy.
Te modele mogą się łączyć, ale nie powinny być rozwijane równolegle z tą samą intensywnością przez ten sam mały zespół. Problemem nie jest wtedy brak źródeł finansowania – problemem jest działanie od projektu do projektu i przeciążony system pracy.
Właśnie dlatego przy każdym nowym źródle trzeba zapisać nie tylko potencjalny przychód, ale także koszt obsługi: kto będzie za nie odpowiedzialny, ile czasu zajmie, jakich narzędzi wymaga, czego trzeba się nauczyć i z czego trzeba będzie zrezygnować.
7. Kiedy nowe źródło wzmacnia NGO, a kiedy szkodzi?
Nowe źródło wzmacnia organizację, gdy pasuje do jej misji, zasobów i etapu rozwoju. Szkodzi, gdy jest uruchamiane pod wpływem presji, okazji albo sukcesu obserwowanego u innych.
Nowe źródło wzmacnia NGO, gdy… | Nowe źródło szkodzi NGO, gdy… |
ma jasną funkcję w modelu finansowania | jest uruchamiane tylko dlatego, że pojawiła się okazja |
ma osobę odpowiedzialną za rozwój i obsługę | nie ma osoby odpowiedzialnej i działa incydentalnie |
finansuje rdzeń, rozwój, relacje albo konkretne uzupełnienie | nie wiadomo, po co właściwie jest potrzebne |
organizacja zna koszt pracy i ma na niego przestrzeń | dokłada obowiązki tym samym przeciążonym osobom |
wzmacnia działania, które organizacja i tak chce rozwijać | zmienia kierunek organizacji pod zewnętrzną presją |
ma kryterium oceny: po czym poznamy, że działa | jest utrzymywane z przyzwyczajenia mimo braku efektu |
8. Kiedy rezygnacja ze źródła finansowania jest dobrą decyzją?
Rezygnacja ze źródła finansowania nie musi być porażką. Czasem jest dojrzałą decyzją zarządczą, która chroni zespół, misję i koncentrację organizacji.
W praktyce znam organizacje, które świadomie rezygnowały z wybranych źródeł finansowania – także z dotacji – ze względu na zbyt duże obciążenie, jakie generowały. Jeśli dane źródło pochłania zbyt dużo czasu, wymaga dokumentacji nieproporcjonalnej do efektu albo odciąga organizację od głównego kierunku, rezygnacja może wzmocnić organizację bardziej niż kolejny pozyskany grant.
Przykład: fundacja kulturalna z 15-letnim dorobkiem przez lata korzystała z grantów publicznych jako głównego źródła finansowania. W pewnym momencie obsługiwała jednocześnie cztery granty. Efekt: ten sam mały zespół pisał wnioski, rozliczał projekty, prowadził wydawnictwo i budował nowe inicjatywy. Prezeska przyznała, że przy grancie wartym 15 tys. zł musiała osobno zabezpieczyć 5 tys. wkładu własnego i opłacić obsługę księgową – a efektu i tak nie mogła sprzedawać, bo warunki grantu zobowiązywały do bezpłatnej dystrybucji. Po tym roku organizacja świadomie zrezygnowała z grantów publicznych jako głównej ścieżki finansowania i przestawiła się na działalność gospodarczą opartą na własnym dorobku. Wniosek: rezygnacja ze źródła finansowania może być dojrzałą decyzją zarządczą.
Warto rozważyć rezygnację lub czasowe zatrzymanie danego źródła, gdy:
- źródło nie ma osoby odpowiedzialnej i działa tylko wtedy, gdy ktoś sobie o nim przypomni,
- koszt obsługi jest większy niż realna korzyść finansowa lub organizacyjna,
- źródło wymaga kompetencji, których zespół nie ma i nie ma kiedy ich rozwinąć,
- pieniądze wymuszają działania słabo powiązane z misją,
- organizacja przyjmuje środki, ale nie ma zasobów na spokojną realizację i rozliczenie,
- źródło stale konkuruje o czas z działaniami ważniejszymi strategicznie.
9. Checklista: zanim uruchomisz kolejne źródło finansowania
Przed dodaniem kolejnego źródła warto sprawdzić nie tylko jego potencjał, ale także koszt obsługi i wpływ na organizację.
Pytanie | Dlaczego to ważne? |
Jaką funkcję ma pełnić to źródło w naszym modelu finansowania? | Źródło bez funkcji szybko staje się kolejnym zadaniem do obsługi. |
Czy finansuje rdzeń, rozwój, projekt, relacje czy jednorazową akcję? | Nie każde źródło buduje stabilność. Niektóre są tylko uzupełnieniem. |
Kto konkretnie będzie za nie odpowiedzialny? | Źródło bez właściciela zwykle działa incydentalnie. |
Ile czasu tygodniowo lub miesięcznie będzie wymagała jego obsługa? | Każde źródło konkuruje o czas z działaniami merytorycznymi. |
Jakich kompetencji potrzebujemy? | Dotacje, fundraising, usługi i sprzedaż wymagają różnych umiejętności. |
Czy mamy system komunikacji, księgowości, dokumentacji albo sprzedaży? | Samo formalne uruchomienie źródła nie oznacza, że zacznie działać. |
Czy to źródło pasuje do naszej misji i grupy odbiorców? | Źródło finansowania może zacząć zmieniać kierunek działania. |
Co przestaniemy robić, żeby mieć czas na nowe źródło? | Jeśli nic nie odłożymy, nowe źródło prawdopodobnie przeciąży zespół. |
Po czym poznamy, że to źródło działa? | Bez kryterium oceny można długo utrzymywać źródło bez efektu. |
Jeśli organizacja nie potrafi odpowiedzieć na większość tych pytań, problemem nie jest brak odwagi. Problemem jest brak przygotowania operacyjnego.
10. Co przeczytać dalej, żeby uporządkować finansowanie NGO?
Kolejnym krokiem nie powinno być szukanie kolejnej listy źródeł pieniędzy, ale uporządkowanie modelu finansowania i roli poszczególnych źródeł.
Jeśli widzisz u siebie problem… | Przeczytaj dalej |
Nie wiesz, które źródła finansowania wybrać | |
Chcesz ocenić zasoby organizacji przed wyborem modelu | |
Masz dotacje, ale nadal brakuje stabilności | Dlaczego organizacje z dotacjami nadal mają problemy finansowe? |
Robicie zbyt dużo rzeczy naraz | |
Chcesz sprawdzić, czym jest stabilność finansowa | |
Działasz od projektu do projektu i szukasz wyjścia | Jak finansować NGO i wyjść z działania od projektu do projektu? |
Kurs: jak przejść od chaosu finansowania do decyzji?
Artykuł pokazuje mechanizm. Kurs przeprowadza przez decyzję.
W kursie online „Źródła finansowania NGO: od chaosu do decyzji” Waldemar Żbik i Tomasz Pawłowski krok po kroku prowadzą przez trzy modele finansowania – dotacyjny, usługowy i oparty na darowiznach – i pomagają wybrać ten, który pasuje do konkretnej organizacji.
W kursie znajdziesz:
- formularz diagnozy finansowej – sprawdzasz, co naprawdę kosztuje każde źródło w Twojej organizacji,
- formularze samooceny przy każdym modelu – oceniasz dopasowanie do zasobów, etapu i kompetencji zespołu,
- szablon prowadzący do finalnej decyzji: który model wybierasz, co go wspiera i z czego świadomie rezygnujesz,
- odpowiedzi na pytania dotyczące Twojej konkretnej sytuacji w komentarzach przy każdej lekcji.
Kurs jest dostępny w przedsprzedaży do 23 lipca 2026 r. w cenie 267 zł (cena regularna: 497 zł). [Sprawdź szczegóły i dołącz do kursu →] [LINK DO KURSU]
FAQ – najczęstsze pytania o dywersyfikację finansowania NGO
Czy NGO powinno mieć kilka źródeł finansowania?
Tak, ale tylko wtedy, gdy każde źródło ma jasną funkcję i organizacja jest w stanie je obsłużyć. Problem zaczyna się, gdy organizacja uruchamia wiele źródeł przypadkowo – bez właściciela (osoby odpowiedzialnej), bez kryterium oceny i bez oceny kosztu obsługi.
Czy dywersyfikacja finansowania NGO jest błędem?
Nie. Błędem nie jest dywersyfikacja, tylko fałszywa dywersyfikacja finansowania NGO – sytuacja, w której organizacja ma kilka źródeł, ale żadne nie działa stabilnie, żadne nie ma właściciela, a każde dokłada obowiązki.
Kiedy nowe źródło finansowania szkodzi organizacji?
Nowe źródło szkodzi, gdy wymaga więcej pracy niż organizacja jest w stanie udźwignąć, nie pasuje do misji, wymaga kompetencji, których zespół nie ma, albo odciąga uwagę od najważniejszych działań. Szkodzi też, gdy jest uruchamiane tylko dlatego, że sprawdziło się u innej organizacji.
Czy warto rezygnować z dotacji?
Czasem tak. Rezygnacja z dotacji może być dobrą decyzją, jeśli koszt dokumentacji, rozliczeń i kontroli jest zbyt duży wobec korzyści albo jeśli dotacja odciąga organizację od głównego kierunku działania.
Czym różni się źródło finansowania od modelu finansowania?
Źródło finansowania odpowiada na pytanie, skąd przychodzą pieniądze. Model finansowania odpowiada na pytanie, jak organizacja utrzymuje swoje działania w czasie. Organizacja może mieć kilka źródeł i nadal nie mieć modelu, jeśli nie wie, które jest główne, które uzupełniające i jak każde wzmacnia działanie.
Jak wybrać model finansowania NGO krok po kroku?
Pierwszy krok to odróżnienie źródeł finansowania od modelu. Kolejny – ocena zasobów, kompetencji i etapu rozwoju organizacji. Webinar „Źródła finansowania NGO – od chaosu do decyzji” (23 lipca) przeprowadza przez ten proces krok po kroku i pomaga podjąć decyzję dopasowaną do konkretnej organizacji.
Czy młoda organizacja powinna od razu uruchamiać wiele źródeł?
Nie zawsze. Młoda organizacja często bardziej potrzebuje koncentracji niż szerokiej listy możliwości. Jeśli od razu składa wiele wniosków, uruchamia zbiórki i wpisuje różne działalności do statutu, może nie mieć czasu, żeby któreś źródło rozwinąć naprawdę dobrze.
Podsumowanie: dobra decyzja finansowa wymaga selekcji
Dywersyfikacja finansowania NGO sama w sobie nie jest problemem. Problemem jest fałszywa dywersyfikacja: dokładanie kolejnych źródeł bez decyzji, po co one są, kto będzie za nie odpowiadał i jak mają wzmacniać całość działania.
Lepsza jest mała liczba źródeł dobrze dobranych niż długa lista uruchomionych powierzchownie. Organizacja nie potrzebuje wszystkich możliwych źródeł finansowania. Potrzebuje takiego układu, który jest do udźwignięcia, pasuje do jej misji i wzmacnia jej model działania.
Chcesz sprawdzić, które źródła finansowania mają sens w Twojej organizacji? Zapisz się na webinar „Źródła finansowania NGO — od chaosu do decyzji” (23 lipca) i zacznij od diagnozy modelu finansowania.
